Ik wilde schrijven over positieve dingen. Zoals mijn haar dat weer groeit. Dat het fijn is om weer meer energie te hebben. Over hoe leuk ik het vind om kraaltjes te rijgen tot mooie sieraden. Ik wilde dat ik kon schrijven dat ik goed vooruit ga…
… Maar ik moest naar het ziekenhuis
Ik wilde liever niet schrijven over hoe moeilijk het dagelijks leven is als je niet kunt lopen, als je maar op een been kunt staan. Dat het moeilijk is om van alles aan anderen te moeten vragen. Om dan uit te leggen wat je bedoelt.
Ik wil liever niet vertellen hoe het voelt om van een zelfstandige, werkende vrouw een volkomen afhankelijke oma te worden.
Hoe het is als je ergens naar toe wilt en je je moet afvragen of je er wel met je rolstoel naar binnen kunt. En wilt weten of er een toilet is voor mindervaliden.
Wat een teleurstelling het is als de wond die zo mooi aan het genezen was toch nog ontstoken raakt. Hoe de ene tegenslag op de andere de rek uit mijn veerkracht haalt.
Dat het vervelend is als de thuiszorg door personeelstekort in de zomermaanden niet komt in de weekenden.
… Maar ik werd opgenomen in het ziekenhuis
Ik had liever niet getreurd om alles wat ik ben kwijtgeraakt.
Dansen, bowlen, nieuwe plekjes ontdekken: het kan voorlopig niet meer.
Wandelen in het bos, fietsen naar de Schaapskooi: het is heel ingewikkeld zo niet onmogelijk geworden.
Met de kleinkinderen spelen, met vriendinnen naar een museum; het moet allemaal opgeschort worden tot ik weer kan lopen.
… Maar voorlopig moet ik nog even in het ziekenhuis blijven…